As tecedeiras do Añón

img_20161029_100656

 Eran veciñas, mulleres  e tecelás, labor que compaxinaban con outros oficios. A Sra.Clemencia co traballo na terra ao xornal “ eu cando andaba ao xornal era coma un home rozando e cavando. Agora, tamén o era comendo na carne” e  a Sra.María de Rosa co de taberneira.

Clemencia aprendeu a tecer de rapaza. Farta de ver como o oficio de tecelá cada vez lle daba menos cartos, decidiu botarse a facer pieites. Seu pai fora carpinteiro e partes do oficio non lle eran de todo alleas “ ai  os pieites lévanche o seu traballo”. Facía neles mentres andaba cunha cuxa a pacer pola corda “ labraba as pughas cunha navalla vella de facer a barba  ben moída, e despois íbao armando así prendido debaixo do brazo,ves?”. Se o pieite era da estopa leváballe o día, do lenzo día e medio. Despois ensinoullos a facer a María. Seguir lendo “As tecedeiras do Añón”

Pentes

20160422_171906
Pentes de diferente numeración

Unha das cousas fascinantes que ten o oficio de tecelá ao xeito tradicional é que calquera das ferramentas e utensilios que se empregan no traballo poden ser feitos por un/unha  mesmo/a  con recursos do entorno   “ antes  a xente sabía facer de todo“.

Os pentes, peites, pendes ou pieites son pezas que xunto cos lizos ( dos que falaremos noutro momento) forman as chamadas perchadas, mangas, vestidos ou vestiduras do tear ( podemos dicir que o conxunto é o software do tear). O normal é que cada tecedeira teña un vestido        ( peite+ lizos) para cada labor,  para non ter que andar enfiando e desenfiando o mesmo de cada vez, xa que a grande variedade de labores  precisan de enfiados diferentes. As teas novas anóanse fío a fío no remate das vellas, evitando o pesado traballo de enfiar. Seguir lendo “Pentes”